Laatste Solo en PPL!

Na vele vluchten genavigeerd te hebben, met instructeur en solo, was het tijd om mijn laatste solovlucht te gaan vliegen voor het VFR(op zicht vliegen) traject. Bij de meeste studenten staat deze vlucht ook wel bekend als de 'Lake Havasu' solo. Lake Havasu zou je kunnen zien als het 'Chersonissos' van Amerika. Tijdens spring break komen studenten van alle hoeken van Amerika namelijk hier heen om vakantie te vieren. Helaas is het geen spring break op dit moment, maar toch een vlucht die kant op gepland. De route zou lopen via Bullhead, wat net tegen de grens met Nevada ligt.

Klik om de route te bekijken

Als je dit over de weg wilt rijden ben je slechts 10 uur bezig. Gelukkig vloog ik het hele stuk, en dan is het nog geen 4 uur :D

De planning was klaar en ik zou samen met een klasgenoot ongeveer dezelfde route gaan vliegen. De ochtend van de vlucht vroeg opgestaan en de laatste vluchtvoorbereidingen gedaan.

Op school aangekomen controleer je of je vliegtuig in orde is en moet je je laten aftekenen door een instructeur. Die controleert dan of je alles goed gedaan hebt(weer, brandstofberekeningen, navigatie). Alles bleek goed te zijn alleen de wind op Bullhead was vrij sterk(17 knopen = 31 km/h). Gelukkig was de wind wel recht op de landingsbaan, dus moest het geen probleem worden. Ook de voorspellingen van de wind zagen er goed uit.

Instappen en wegwezen! Mijn klasgenoot deed er wat langer over om zijn vlucht afgetekend te krijgen dus ik vertrok alvast en zou hem in Bullhead in een restaurant daar wel weer zien. De weg naar Bullhead was net zoals de rest van Arizona, veel woestijn en bergen.

Aangekomen bij Bullhead had ik wat moeite met het krijgen van de weersinformatie. Bijna elk vliegveld hier heeft een eigen radiozender waar ze hun eigen weersinformatie over uitzenden. Door de bergen kon ik deze pas laat ontvangen. Uiteindelijk het weer binnen gekregen en dat viel toch wel erg tegen. Er stond een wind van 22 knopen(40 km/h) met windvlagen van 28 knopen(52 km/h). Wel recht op de baan, maar helaas buiten mijn limieten. Ik kon dus niet landen op dit vliegveld, maar natuurlijk houd je hier rekening mee met het plannen van de vlucht. Dus ik moest uitwijken naar een ander vliegveld. Ik had als uitwijkhaven Lake Havasu gekozen(mijn tweede bestemming), omdat die vliegvelden niet zo ver van elkaar afliggen.

Op naar Lake Havasu! Helaas was ik nog buiten bereik van de radiozender voor weersinformatie van Lake Havasu, waardoor ik daar het weer niet van kon ontvangen. Dus van een ander veld het weer gecheckt wat ook dichtbij lag. Daar waaide het gelukkig niet zo hard, dus ik had in ieder geval een plek om te landen! Koers gezet naar Lake Havasu, daar bleek het weer uiteindelijk goed te zijn en ben daar geland.

Het leuke aan Lake Havasu is dat de service echt enorm goed is. Zodra je geland bent escorteert een golfkarretje je naar je parkeerplaats. Vervolgens word je met het golfkarretje naar de lounge gebracht waar je gratis eten en drinken krijgt.

Toevallig sprak ik die ochtend nog een NLS-er die naar Lake Havasu ging en die was er dus ook. Ook een Chinees(we zitten hier echt met alle nationaliteiten) van onze school was er. Met zijn allen maar even op de foto:

Lake Havasu met de twee andere studenten

Ik ging ondertussen wachten op Lake Havasu tot mijn klasgenoot hier zou arriveren. Helaas is hij nooit op komen dagen, want hij is wel op Bullhead geland. Hij had mij namelijk op de radio horen overleggen met de verkeersleider van dat vliegveld en dacht dat ik op de grond stond. Helaas voor hem was dat het overleg over het uitwijken naar Lake Havasu.

Lekker anderhalf uur in de lounge gezeten met de twee andere studenten van onze school. In diezelfde lounge was een vrouw zonder armen die een vliegbrevet had. Heel apart om te zien. Knap dat je met zo'n handicap toch doorzet om zoiets te bereiken. Ze waren een documentaire over haar aan het opnemen, dus als je die documentaire een keer ziet en er loopt een verdwaalde KLS-er door beeld weet je in ieder geval wie het is ;)

Daarna weer in mijn vliegtuig gestapt die, bijgetankt en wel, klaar stond voor vertrek. Terug gevlogen naar Falcon Field en weer veilig geland daar.

Helaas was dit niet genoeg om mijn solovluchten af te sluiten... De eisen voor deze vlucht waren:
- 300NM(ongeveer 550 km) vliegen
- Landen op 2 verschillende vliegvelden

Dus ik moest de vlucht opnieuw gaan vliegen! Aangezien ik niet op Bullhead geland ben door de wind.

Het plan was om weer dezelfde route te gaan vliegen, maar dan wel te landen op Bullhead. Helaas blijkt in de winter de wind altijd vrij sterk te zijn op dat vliegveld, dus toch maar een nieuwe planning gemaakt naar een ander vliegveld.

Dit keer maar naar Blythe gevlogen. Een vliegveld wat ongeveer dezelfde kant op is als Bullhead, maar waar het niet hard waait. Via Parker en Wickenburg terug naar Falcon Field. Iets minder dan 4 uur gevlogen, helemaal prima!

Klik hier om de route te bekijken

Dit keer alle doelstellingen wel gehaald, door met de examentraining!

Na alle examentraining gevlogen te hebben en klaar te zijn voor het examen werd ik verkouden. Helaas mag je dan niet vliegen. Door de drukverschillen tijdens het dalen en stijgen kun je erg veel last krijgen van je oren en van hoofdpijn. Dat wil je natuurlijk niet hebben tijdens je examen. Een van mijn huisgenoten had hetzelfde, maar hij kreeg er ook nog een oorontsteking bij. Gelukkig is het bij mij niet zo ver gekomen, dus ik heb deze week mijn examens gevlogen.

Het eerste examen was met een instructeur van onze school en dat examen ging wel lekker op wat foutjes na. Gehaald met een Standard! Je kunt de volgende scores halen op je examen:

Fail - Dan ben je gezakt
Partial - Dan heb je het examen maar gedeeltelijk gehaald en moet je een gedeelte opnieuw vliegen
Pass - Je hebt het examen gehaald en dan heb je nog een gradatie van hoe goed je het hebt gedaan. Van laag naar hoog:

• Acceptable
• Standard
• Standard+

Op naar het PPL(Private Pilot License) examen! Dit examen had ik met een examinator van Sabena Flight Academy. Ik kende deze man nog niet dus het was best spannend, omdat ik niet wist wat ik kon verwachten. De volgende dag gevlogen met deze man. Het grappige was dat ik nu gewoon Nederlands kon praten in het vliegtuig wat op zichzelf al een aparte ervaring was. De examinator vloog al 50 jaar en had in al die jaren 48 verschillende vliegtuigen gevlogen! Onder andere bij de Belgische luchtmacht. Super vlucht gehad en ook nog eens geslaagd! Dit keer met een Standard+! Het eerste gemotoriseerde vliegbrevet is dus binnen!

Vandaag heb ik mijn eerste vlucht op de Piper Arrow gehad. Een wat meer geavanceerd vliegtuig met intrekbaar landingsgestel en verstelbare propeller. Hier ga ik IFR(op instrumenten) mee vliegen.

Piper Arrow

Iedereen heel erg bedankt voor alle leuke reacties en ik zal nog wat vaker een berichtje hier plaatsen!